Jo eigen ferhaal?

Wolle jo ek op dizze hiemside my jo eigen skreaune ferhaal? Stjoer it op middels de mail: klaskehiemstra@kpnmail.nl of lit in berjocht efter.

Dan komt jo ferhaal op dizze side! klaske56@hotmail.com
Moarn in oarte link. Dan is dizze wer korrumpearre

HPlof, ik ben er. Belangstellend kijk ik om me heen. Mama is dichtbij, maar het is veel kouder nu ik niet meer in haar ben. Ik huiver, al is er om me heen warme lucht, die maakt dat ik blij ben.
“Kom maar jongen”, zegt mama en legt me aan om te drinken. Lekkere warme soep of zoiets. Ik ben dus een jongen, mijmer ik als ik me zat gedronken heb. Er zijn anders een hoop vrouwen hier, zo te zien, en een paar kleintjes zoals ik. Mama gaapt en komt overeind.
“Waar is papa?” vraag ik. “Papa komt maar zo nu en dan”, legt mama uit. “Papa moet werken”.
Ik probeer te bedenken hoe dat dan zou moeten, dat werken. Ik sla mijn staartje zo snel in de rondte dat je hem haast niet meer kan zien. Als dat geen werken is…
Dan spring ik naar de andere kinderen om met zijn allen het huppelen te leren
ieronder weer een neiuw verhaal: Het lammetje, van Gerda V.

Dan nu het verhaal dat Sietske mij stuurde.

Weekend.

Gelukkig, nog even en dan is het voorbij. Dan komen ze terug, de vriendinnetjes die het leven mij gegeven heeft. Nog even.
Ik zou er haast wat aan gewend moeten zijn, maar zo gaat dat niet. Wij zijn al twee maand gescheiden, en het is nog even akelig als in het begin.
Het weekend begint wel altijd goed.
Mijn ex haalt de meiden, en als ze weggaan, zwaai ik. Dan loop ik een rondje door het dorp te genieten van de gezinnen die wel bij elkaar zijn. Ik zie overal kinderen in pyjama die nog even mogen opblijven, vaders met of zonder krant; een meisje kijkt uit het raam maar het is zo donker dat ze niet door heeft dat ik daar loop.
Als ik dan op het eind weer thuis ben zet ik de televisie aan op een programma dat ik anders nooit zie. En dan, terwijl ik daar zit, vloeit heel langzaam de vreugde uit mij weg en loopt de deur uit. Op het eind van de avond lijkt alles weer gewoon en ga ik slapen.
Dan begint de zaterdag. Grijs en grauw staart hij mijn kamer in. De keuken is leeg. Er zit niemand achter de computer. Niemand wil een ei. Ik pak de krant maar zie niet wat erin staat. Het is koud in mij. Hoe kan het dat ik de kinderen zo mis, dat mijn hele bestaan zijn betekenis verliest als zij er twee dagen niet zijn?
Ik besluit een eind te gaan lopen. Ik pieker en ik pieker. Er moet iets gebeuren. Lopen is niet genoeg, ik moet mensen zien.
Thuisgekomen pak ik de krant weer en spel de contactadvertenties. Maar dat kan ik nu niet opbrengen. Hoe kom je tot rust in een legen wereld met allemaal mensen die niet op jou zitten te wachten? Al mijn vriendinnen zijn getrouwd, gelukkig of niet. Daar zou ik het als expert nog wel eens met hen over kunnen hebben, maar nu niet. In de weekenden zijn ze bezet.

Ik neem een besluit. Ik ga naar de stad. In de stad zijn mensen. Niet om mee te praten, maar ze geven warmte af, en daar heb ik behoefte aan.
Het is spannend. Misschien staat er wel een man op me te wachten bij C & A. Ik zou wat evenwichtiger moeten zijn.
Als ik een tijdje in stad heb rondgelopen, word ik wat rustiger. Sommige dingen zijn zelfs heel, heel even leuk, dwars door alle pijn heen. Niet lang. Als ik weer naar huis reis voel ik me wat steviger, en thuis kan ik zelfs de krant lezen. Verder wat televisie kijken. Het komt wel goed.

Vanmorgen voelde ik me wat beter. Het zou nu niet lang meer duren. Ik kon wel eens een boek gaan lezen. Om twaalf uur werd ik weer onrustig. Ik liep weer een eind.
Thuisgekomen schreef ik mijn narigheid in mijn dagboek. Nog even, dan komen ze weer terug.
Dit kan niet langer, zo. Ik zal stappen moeten nemen, dat ik niet zoveel alleen ben. Ik moet erover nadenken wat het beste bij me past.
En dan iets organiseren. Ik ben niet de enige single die hier in Friesland rondloopt en om gezelschap verlegen zit. Wij moeten elkaar opzoeken. tegen elkaar aan janken als wolven in de nacht. Dat geeft ruimte. En lachen. Misschien kunnen we met elkaar lachen, dat zou mooi zijn.
Dit is de beste gedachte die ik dit weekend gehad heb.
Nog even. Dan komen de meisjes weer thuis.

Hjir folget it ferhaal fan Hilly.

Juster

Juster hie ik de dei fan myn libben.
Om acht oere al, ik wie krekt fan bêd ôf, stie der in frachtwein fan Van Gend en Loos foar de doar mei nije meubels. Hurd hurd smiet ik it âlde spul op strjitte en binnen it oere wie it fuort en ferdwûn nei minsken dy’t it goed brûke koene.
De nije tafel en de bank stiene prachtich en tefreden soe ik sitten gean mei in lekker bakje kofje. Mar ik hie it noch net heal op oft de bel gie. De post mei in pakje. Ik hie in priis wûn mei de slachsinwedstryd fan de muntdrop en krige in doaske mei âlde wilhelminamunten.
Tefreden siet ik op de nije bank mei myn kofje de moaie munten te besjen doe’t de tillefoan gie. It rûn tsjin tsienen, dat ik tocht dat sil wol ien wêze dy’t komme wol om kofje. Mar nee, it wie Marlies, om my te fertellen dat se in bern krigen hie, in jonkje. “Kom mar del”, rôp se, se wie aardich by sûp en stút. Ach ja de fjirde, dan witst it wol, op it lêst. Ik beloofde it. Sa gau as ik koe.
Hielendal yn feeststimming siet ik op de nije bank mei in twadde bakje kofje, de wilhelminamuntsjes en myn holle by de lytse poppe, doe’t ik betocht dat ik neat yn ’e hûs hie. Dat ik helle in briefke en skreau op wat ik fan de winkel meinimme moast.
By de supermerk krige ik in bosk blommen. It wie feest omdat se fiif jier bestienen en eltse hûndertste besiker waard yn de blomkes set. Ik helle myn boadskippen en by it ôfrekkenjen gie der wat mis: de pinautomaat helle myn jild net fan de rekken ôf en dat wie net omdat der te min opstie. Bedriuwslieder derby, neat oan te dwaan, it ding wegere. “No dan mar net, ha jo it fergees, hjoed”, sei de man en ik koe him wol om de hals fleane. Wat wie it dochs in moaie dei.
Ik brocht de boadskippen thús en soe krekt fuort om even by Marlies te sjen, doe’t der in auto foar de doar stoppe. Ale. Oft ik noch kofje hie. “Foar dy altyd”, sei ik en it waard hiel gesellich op myn nije bank mei de blommen op de nije tafel en de wilhelminamuntsjes fûn er ek moai. Ale bleau wat langer as er plend hie mar op it lêst wie it syn tiid en ik swaaide him út.
De dei noch net heal om en ik hie al alles krigen wat in minske mar ha woe. Ik wie glêd bedoarn.
Tefreden gie ik achter de kompjoeter sitten. Fjouwer nije e-mails. Ien fan ús heit, twa reklame foar fakânsjes en ien mei in skriuwwedstriid. De priis wie tûzen euro. Ik seach de opdracht en krige daliks ynspiraasje. Oan teetiid ta skreau ik myn ferhaal. Doe wie it klear. Ik lake yn mysels, sa moai fûn ik it.
“No net oerdwealsk wurde, tocht ik by mysels. Dat kin moarn ek wol op de bus, dan sjoch ik der noch in kear nei. Ik koe no earst noch wol even by Marlies sjen, no wie de kreamsuster noch net fuort.
By Marlies wie alles like fleurich. Der sieten noch twa freondinnen fan har. Wy krigen beskút mei blauwe múskes en in poppeslokje en wy fûnen de poppe mear as geweldich.
Ik bleau net te lang en doe’t ik wer thús kaam stie der alwer in frachtwein foar de doar. De sjauffeur kaam der krekt út mei in grut pak. Myn jern! Dat kaam moai út!
En tefreden siet ik dy jûns op de nije bank mei it moaie jern oan in nij patroantsje te breidzjen, mei in skean each op de wilhelminamuntsjes en de blommen en yn gedachten noch by Ale, Marlies en de lytse poppe.

Mar oars gebeurt hjir noait wat.